Marsias

In one scene of the book, Marsias, desperate due to the deadlock he finds himself in, invokes the Protector of Satyrs, the goat-shaped god Pan. Throughout the book, the myths and names I have used, with the exception of the dagger Aor, are the “authentic” myths based on ancient references and traditions of Greek mythology. Therefore, in this particular passage, I wanted to be as realistic as possible. I conducted research online and in my library regarding ancient references to invocations and rituals and discovered the Ancient Orphic Hymn to Pan.

The text had to be translated from Ancient Greek and then rewritten in such a way in Modern Greek to achieve the musicality I sought in all the dialogues of the mythological creatures in the book. After achieving a result I was satisfied with, I added a few more lines in the same style to complete Marsias’s plea to Pan, so it could better connect with the story so far and the character’s motivations.

Pan, the protector of nature, music, and shepherds, is not just a mythological figure; he is an allegory for the raw power of life. His invocation by Marsias represents the last hope, the ultimate faith in the divine, even when all seems lost.

Creating this hymn was, for me, an opportunity to highlight the authenticity and musicality of Greek mythology, bringing Pan to the forefront with respect for ancient traditions. I wanted to stay true to the roots of the myth while simultaneously linking his character to the story I am telling. The result is something I am particularly proud of, and I hope that, if the god Pan ever existed, he would approve of it as something flattering to him. I hope you enjoy it.

The english version:

“Pan, protector of the sky, of earth, of all our waters,

Of nature’s realms, of fire and flame, the world is your own seed.

I call upon you here today, through all your sacred elements,

The mighty one, the dancer too, the blessed friend to all,

Companion of the Hours, you, goat-footed guardian,

Beloved of Dionysus too, a friend to humankind,

You walk with stars through night’s dark skies, harmonious composer,

You rejoice with shepherds too, you feed the goats with care,

The lover of ill-fated Echo, nymphs’ dear groom you are,

You who bring life to everything, creator of it all.

You are the lightning of great Zeus, protector of all demons,

Fertile healer of the world, the hunter of all things.

Foundation stone of land itself, and vessel of the sea,

The stirrer of all waters, too, and reaper of the air,

The source of life, the steady flame that quietly burns at center,

The fearsome eye of blazing fire, the pinnacle of all.

From where the will of Gods proceeds, their wishes, laws, commands,

They flow into your orders now, which you decree and choose.

You change the nature as you please, with care and thoughtful mind,

And over human generations, your love keeps watchful eye.

Blessed one, beloved too, and friend of Bacchus dear,

Of all mankind the closest kin, the flutist of this life,

Come now to my libation here, to this my sacrifice,

Give me an end that suits me well, if justice deems me worthy,

To stop my breath and let me go, to lands beyond this world.

But if you wish for me to stand, and fight if you so will,

Then grant me courage in my fear, and give me your own blessing,

So I may prove myself to be, worthy of your great name, Pan,

To strike true panic in the hearts, of all your hated foes,

To walk through Hell and pull him out, and save my dear Daphnis.”

The greek version:

«Πάνα προστάτη του ουρανού, της γης και του νερού μας,

της φύσης όλης, της φωτιάς, ο κόσμος η σπορά σου.

Καλώ σε νόμιε εδώ, με αυτά σου τα στοιχεία,

τον ισχυρό, τον χορευτή, ευλογημένο φίλο,

συνοδοιπόρε των Ωρών, τραγόμορφε προστάτη,

του Διόνυσου είσαι λατρευτός, και των ανθρώπων φίλος,

αστροβαδίζεις τις νυχτιές, αρμονικέ συνθέτη,

που χαίρεσαι με τους βοσκούς, ταΐζεις αιγονόμους,

φιλέ της άτυχης Ηχούς, και των νυμφών νυμφίος,

ο φέρων όλων στη ζωή, δημιουργέ των πάντων,

είσαι του Δία κεραυνός, δαιμόνων ο προστάτης,

ο καρπερός θεραπευτής, ο θηρευτής των πάντων.

Θεμέλιε λίθε της ξηράς, δοχείο της θαλάσσης,

αναδευτήρα των νερών, και του αιθέρα θέρος,

πηγή ζωής και του πυρός, που σιγοκαίει κέντρο,

της φλόγας μάτι τρομερό, και κορυφή των πάντων.

Που των Θεών οι εντολές, τα θέλω, τα ορίζω,

πηγάζουν στα προστάγματα, που δίνεις και διαλέγεις.

Αλλάζεις φύση όπου θες, με πρόνοια, φροντίδα,

και των ανθρώπων τις γενιές, σκεπάζεις με αγάπη.

Ευλογημένε, λατρευτέ μα και του Βάκχου φίλε,

ανθρώπων πρώτε συγγενή, και αυλητή του βίου,

έλα σε αυτή μου τη σπονδή, σε αυτή τη προσφορά μου,

δώσε μου τέλος ταιριαστό, και αν αξίζω δίκαιο,

να πάψω ανάσα να ζητώ, να φύγω για άλλους τόπους.

Μα αν θες να ζήσω, να σταθώ, αν θες να πολεμήσω,

να δώσεις θάρρος στον δειλό, να δώσεις ευλογία,

για να σταθώ αντάξιος, του ονόματός σου Πάνα,

να προκαλέσω πανικό, στους μισητούς εχθρούς σου,

μέσα στη Κόλαση να μπω, τον Δάφνη να γλιτώσω.»

The ancient greek original:

Πᾶνα καλῶ κρατερόν, νόμιον, κόσμοιο τὸ σύμπαν, 

οὐρανὸν ἠδὲ θάλασσαν ἰδὲ χθόνα παμβασίλειαν καὶ πῦρ ἀθάνατον· τάδε γὰρ μέλη ἐστὶ τὰ Πανός. ἐλθέ, μάκαρ, σκιρτητά, περίδρομε, σύνθρονε Ὥραις, αἰγομελές, βακχευτά, φιλένθεε, ἀστροδίαιτε, ἁρμονίαν κόσμοιο κρέκων φιλοπαίγμονι μολπῆι, φαντασιῶν ἐπαρωγέ, φόβων ἔκπαγλε βροτείων, αἰγονόμοις χαίρων ἀνὰ πίδακας ἠδέ τε βούταις, εὔσκοπε, θηρητήρ, Ἠχοῦς φίλε, σύγχορε νυμφῶν, παντοφυής, γενέτωρ πάντων, πολυώνυμε δαῖμον, κοσμοκράτωρ, αὐξητά, φαεσφόρε, κάρπιμε Παιάν, 

ἀντροχαρές, βαρύμηνις, ἀληθὴς Ζεὺς ὁ κεράστης. 

σοὶ γὰρ ἀπειρέσιον γαίης πέδον ἐστήρικται, εἴκει δ᾽ ἀκαμάτου πόντου τὸ βαθύρροον ὕδωρ Ὠκεανός τε πέριξ  

ἐν ὕδασι  γαῖαν ἑλίσσων, ἀέριόν τε μέρισμα τροφῆς, 

ζωοῖσιν ἔναυσμα καὶ κορυφῆς ἐφύπερθεν ἐλαφροτάτου πυρὸς ὄμμα. 

βαίνει γὰρ τάδε θεῖα πολύκριτα σαῖσιν ἐφετμαῖς· 

ἀλλάσσεις δὲ φύσεις πάντων ταῖς σαῖσι προνοίαις 

βόσκων ἀνθρώπων γενεὴν κατ᾽ ἀπείρονα κόσμον. 

ἀλλά, μάκαρ, βακχευτά, φιλένθεε, βαῖν᾽ ἐπὶ λοιβαῖς εὐιέροις,  

ἀγαθὴν δ᾽ ὄπασον βιότοιο τελευτὴν Πανικὸν  

ἐκπέμπων οἶστρον ἐπὶ τέρματα γαίης.